Początki historii komputerów można datować na ok. 3000 lat przed naszą erą, kiedy to wynaleziono pierwsze liczydło zwane abacusem.
Nawet najprymitywniejsze plemiona wykonywały złożone obliczenia, które były potrzebne w rolnictwie, handlu i żegludze. Przyrządy, pomagające w takich obliczeniach, wywodzą się z używanych w prehistorii kamieni do liczenia, które z czasem przekształciły się właśnie w liczydła.
Historia matematyki sięga czasów zamierzchłych, odkąd ludzie porównywali wielkości, mierzyli, liczyli przedmioty i wyciągali wnioski; w starożytnej Babilonii i Egipcie rozwinęła się technika rachunkowa, co doprowadziło do powstania zaczątków arytmetyki i algebry; w Babilonii liczono opierając się na systemie sześćdziesiątkowym.
Poważniejszy rozwój matematyki zaczął się w Grecji, począwszy od prac Talesa z Miletu; matematykę grecką cechuje ujęcie geometrii, a jej szczytowym osiągnięciem są Elementy Euklidesa i prace Archimedesa, w których tkwiło już w sposób utajony pojęcie granicy, podstawowe dla całej późniejszej analizy matematycznej, oraz prace Diofantosa, w których spotyka się idee liczb ujemnych; w Grecji matematyka przekształciła się w naukę dedukcyjną. W średniowieczu matematykę uprawiali głównie uczeni arabscy, którzy rozpowszechnili w Europie stworzony przez Indusów pozycyjny (dziesiątkowy) system liczenia i rozwijali algebrę.
źródło: wikipedia.org
Pitagoras był wielkim filozofem, którego dziś w większości znamy tylko w powiązaniu z twierdzeniem matematycznym sformułowanym przez niego, które jest najlepszym przykładem używania filozofii w praktyce, ponieważ filozofia napełniała wszystkie inne dziedziny, którymi się Pitagoras i jego uczniowie zajmowali, dla przykładu Biologią, Muzyką, Matematyką, Geometrią, Astronomią, Medycyną itd. Pitagoras był pierwszym, który w ogóle użył słowa filozof. Zdarzyło się to, kiedy jego uczniowie nazwali go Mędrcem i on w odpowiedzi skromnie temu zaprzeczył, ponieważ nie czuł się jak Mędrzec, ale tylko jak ten, który kocha Mądrość - Philo Sophos.Porfiriusz, albo słynny Diogenes Laertios, a to o wiele później, niż sam Pitagoras żył, opisali jego żywot. Założył w Krotonie szkołę pitagorejczyków w roku 529 p.n.e. Bractwo filozoficzne Pitagorasa, oprócz samej filozofii i mistyki zajmowało się też badaniami naukowymi w zakresie matematyki i nauk przyrodniczych. Pitagorejczycy twierdzili, że realnymi własnościami bytu jest ilość substancji określona przez geometrię czyli zasady matematyki. W ten sposób liczby były składnikami, przyczyną i wzorem rzeczy oraz jedynym bytem realnym. Byt to bowiem rozciągłość i działanie, a liczbom można przypisać przestrzenną wielkość i kształt np. w formie powierzchni lub objętości. Świat tworzy ograniczenie formy – apeironu – uogólnionego do tego, co nieokreślone poprzez liczbę, czyli powierzchnię i objętość, która kształtuje i ogranicza materię, bez czego wszystko byłoby niewymierzonym bezkresem, ale także poprzez ilość identycznych elementów. Tym, co określa byt jest więc harmonia takich liczb i relacji między nimi.
źródło: www.sciaga.pl
